Hasret yağıyor bu gün sokaklara, resmin var sanki göz kapaklarımda, ne zaman gözlerimi kapasam seni görüyorum karşımsa.

Kalbe yazılan yazı silinmiyor, sildim desende bir iz kalıyor, senden kalan anılar aklıma geldiğinde, kalbimde uyuyan dev uykudan kalkıyor

Bulutların Gözyaşları Pencerene vurdugu bir akşamda gecede hangi hayeller sana uyumayı unutturuyorsa gelecekte onları yaşatsın.

Önce düştüğümde kalkmayı, sonra aleve dokunduğumda acıyı, sevmeyi öğrendim, sevilmeyi her şeyi öğrendim de yalnız seni unutmayı öğrenemedim!

Yüreğimdeki tek arzu, hayalimdeki tek tutku, beni yaşatan tek duygu senmişsin bebeğim...

Gecemin gündüzümden farkı yok alaca karanlık karanlığa ferman yazsam yüzbin satırlık beni bu karanlıktan kurtaracak aydınlık senin o gözlerinde ki sönmez ışık.

Bu arta kalan hangi yaz akşamının hüzünleri oysa birbirimizin yaralarıyla sarmalıydık kanayan yerlerimizi yokluğuna dayanabilirim sandım,oysa yokluğun bir şiir ve ben şair olamadım.

Sana bahçeden gül değil güneşten atom koparıp getirmek istiyorum ama kalbim gibi ellerin de yanar diye korkuyorum.